Viktor Hügo “Səfillər” əsərində unudulmaz bir cümlə yazır:
“Ruhları biri-birinə elə bir qarışmışdı ki, biri birindən geri almaq istəsə, hansının özü olduğunu anlamazdı…”
Bu sözlər sevginin, vəhdətin, varlığın bir başqası ilə iç-içə keçməsinin təsviridir. Və əgər bu təsvir bir insana, bir məhəbbətə aid edilə bilərsə, bəs görün, bu zamanın İmamı – İmam Mehdi (ə.f) ilə baş verərsə nələr baş verər? O qədər yaxın, o qədər qarışmış, o qədər içdən və bizimlə olmalıdır ki, ayrılmaq istədikdə, onsuz heçliyini, sadəcə boş cismdən ibarət olduğunu dərk edə biləsən.
Müntəzir olmaq, sadəcə bir “gözləmə halı” deyil. Bu, ruhun İmam Zamanla vəhdətidir. Onun dərdi ilə dərdlənmək, şadlığı ilə şadlanmaq, hüznünə şərik olmaqdır. Onun hədəfini həyatının məqsədi bilmək, onun hicranını gündəlik düşüncələrin içinə qatmaqdır. Elə bir həyat yaşamaqdır ki, İmamdan ayrı bir “mən” qalmasın. Elə bir ruhani bağ qurmaqdır ki, əgər bu bağ qırılarsa, insanın özünün də paramparça olacağını dərk edilsin.
Bu vəhdət üçün hər an özümüzü onunla əlaqədə hiss etməliyik. Gecə ibadətlərində onun üçün dua etməli, gündəlik həyatımızda onun razı olduğu yolda addımlamalıyıq. Onun hədəfi bizim həyat yolumuz olmalıdır. Onun qeyb dövründə olması, bizim məsuliyyətimizi azaltmır. Əksinə, bizə daha böyük məsuliyyət yükləyir: biz onu görüb tanımasaq belə, onun varlığını cəmiyyətə yansıtmalıyıq.
Əgər bir gün həyatımızdan İmam Zamanı çıxarmaq istəsək – düşünməliyik: nə qalacaq? Qəlbimizdəki mərifətmi? Dua etməyimizmi? Zülmə nifrətimizmi? Ədalət eşqimizmi? Əgər bütün bunlar onunla bağlıdırsa, demək ki, biz onsuz ruhsuz, yaşamsız, dəyərsiz bir varlığa çevrilərik.
Ona görə də bu bağlamanı gündəlik həyatımıza şüurlu şəkildə daxil etməliyik. Onun üçün göz yaşlarımızı saxlaya bilməməli, onun hüznü ilə hüzünlənməli, sevinci ilə sevinməliyik. Çünki sevgi belə olur. Ruhlar bir-birinə bu cür qarışır.
Müntəzir olmaq, özünü İmamda əritməkdir. Onunla bir olmaqdır. Və nəticədə: “Əgər İmamı çıxarsam, mən kiməm?” deyəcək qədər bağlı olmaqdır.
¡ Sayta dair materiallar istifadə edildikdə istinad mütləqdir.
www.imamzaman.az